Communiceren vanuit ons ware gevoel

In januari 2026 zag ik een fragment uit Maestro (zie link in deze tekst). Dit is een tv programma waar bekende Nederlanders een orkest dirigeren en die dat daarvoor nog nooit gedaan hadden. Ik zag Jamai Loman het orkest de theme van Schindler's list op zo'n doorleefde en oorspronkelijke manier dirigeren. Wat intens voelbaar wat hij overbrengt op het orkest en ook zo zichtbaar in de ogen van de musici en zo hoorbaar in de klanken van van de instrumenten. Wat een wisselwerking! Ik voelde dat een ongeziene taal hier zo naar de voorgrond kwam. De taal van de oorsprong. Die taal begint met een diep gevoel en verbinding.

https://www.youtube.com/watch?v=DPZ0z05KumY

Deze beleving heeft mij diep geraakt en ook een besef eigenlijk een analogie geopend die ik graag wil delen. 

In een orkest zijn vele instrumenten met eigen klank, frequentie en intensiteit. Ieder instrument heeft zijn eigen bijdrage aan het geheel. Ik zag hoe 'het Leven' de dirigent was en de musici via die timing en energetische/ emotionele staat doorgang gaven van hun eigen klank. Hoe de verschillen van uniekheid in trilling zo mooi samenkomen in 1 geheel. Dat het niet begrijpen van elkaars uniekheid aan de kant mag. Elkaar werkelijk voelen, voelen wat iemand brengt. De harp en de trom maken immers zo'n andere klank en intensiteit. Ze brengen een hele andere energie in beweging.

Ook timing en stiltes zijn in een orkest van belang. Ieder instrument heeft zijn eigen moment van spelen. De stiltes maakt de kracht van trilling nog raakbaarder, dieper voelbaar..

~~~

Ik voel dat we op de aarde massaal aan het ont-vals-en zijn. En ook aan het stemmen zijn, afstemmen op het Levensveld. Ieder heeft zijn unieke bijdrage, in timing en in trilling voor de aarde, voor de doorgang van de oorspronkelijke wereld.

Zo zie ik voor mezelf. Waar spreek ik als het niet mijn 'beurt' is om te spreken, dan ontneem ik de unieke ruimte die het Leven via iemand anders doorgang 'wil' geven. Waar spreek ik niet, houd ik mij stil. En geef zo het Leven via mij geen doorgang? 

Diep in verbinding zijn en blijven met mezelf, met het Leven. Mijn unieke gevoel en klank te laten horen zo onbevangen en vrij zoals de vogels hun gezang laten horen.

Maar kan ik daarbij ook een eigen valse noot en die van een ander opvangen? Kan ik uit reactie en gedachtes blijven en mijn hart open houden? Zodat de luisteraar van het orkest deze noot zowat niet hoort?

Mijn besef gaat even uit naar hoe we op aarde spreken. Het niet gehoord worden, heeft bij mij wel gezorgd dat ik vaak genoeg gesproken heb terwijl het niet klopte. Er was geen verbinding (meer). Maar ook me stil houden om geen heftige reactie van een ander op me af te krijgen heeft mij op ander momenten monddood gemaakt.

Naar deze vragen gaat mijn aandacht naar uit:

Vanuit waar spreek ik? En spreek ik mij wel uit als ik voel dat het nodig is?

Dient de communicatie die wij hebben op aarde het Levensorkest of het georkestreerde orkest van de AI, de technologie, de mindcontrol?

Het gaat mij er niet om dat ik voor een ander bedenk vanuit waar er gesproken wordt. Ik voel aandacht op dit onderwerp te willen zetten en ook om de verantwoordelijkheid, die communicatie met zich mee brengt, naar de voorgrond te halen. En zo het Levensorkest op aarde te versterken.

Wij hebben allemaal zo'n pure mooie klank. Laten we deze ten gehore brengen... uit volle borst.

Foto door: Petr Ganaj via Pexels